Środy są czarne (18/2/14)

Poniedziałki są niebieskie

Jak bezchmurne niebo przed burzą,

Czy letnie niezapominajki.

Wtedy go pierwszy raz ujrzałam.

Jego głos smakował gorzką czekoladą

Powoli topniejącą na języku,

Jego oczy brzmiały jak słowik zamknięty w klatce

Szukający świeżego powiewu wolności.

Bił od niego ten pusty, bladoniebieski smutek.

Wtorki są pomarańczowe

Smakują brzoskwiniami i pozostają na języku,

Czasem można w nich dostrzec ulotne promienie,

Są jak zachodzące słońce na horyzoncie.

Widziałam go znowu.

Słuchałam jego spojrzenia.

Smakowałam głosu.

Milczałam.

Zostałam.

Środy były zielone

Jak łąki wiosenne, czy pąki lilii,

Pachniały świeżą miętą, oczekiwaniami, odwagą.

Nie było go.

Zamknęłam oczy.

Wspomniałam śpiew jego spojrzenia.

Pustkę bladoniebieskiego smutku.

Gorzki smak jego głosu.

Teraz środy są czarne

Jak milczenie.

Puste

Jak bladoniebieski smutek.

Odeszłam.